Szesnastoletni Tobias spędza lato u dziadków na duńskiej prowincji. Nie trafia tam z własnej woli — po raz kolejny zostawia go tam nieobecna matka, a chłopak musi odnaleźć się w domu, w którym czułość miesza się ze zmęczeniem, chorobą i milczeniem. Wszystko zmienia się, kiedy poznaje Arona, starszego od siebie malarza. Między nimi rodzi się bliskość, która mogłaby stać się dla Tobiasa pierwszym prawdziwym doświadczeniem miłości.

Tobias nie potrafi jednak uwierzyć, że zasługuje na uczucie. Nosi w sobie gniew, samotność i blizny, których nie widać od razu. Gdy emocje stają się zbyt silne, chłopak odpycha tych, którzy próbują się do niego zbliżyć, i wraca do autodestrukcyjnych mechanizmów. Bardzo chce kochać, ale nie wie, jak przyjąć miłość bez lęku.

Duński dramat Sørena Greena mówi o dojrzewaniu, queerowym pragnieniu, samotności i bólu, którego nie da się łatwo wypowiedzieć. To film czuły, ale niełatwy — o chłopaku, który musi zmierzyć się z przeszłością, zanim pozwoli sobie na przyszłość.